ჩემი თეთრი სახლი
ლეო ნაფტა
 
თარიღი: 21/06/2012
კატეგორია: სტატია

 

 

 

 

@ ლეო ნაფტა

 

 

ჩემი თეთრი სახლი

 

 

1.


ჩემი კორპუსის წინ ჩემ კორპუსზე მახინჯი და თეთრი ფერის შენობა დგას. გარედან ისე შეუღებავთ თავის დროზე, რომ ყველა გამვლელს ასე ეფიქრა: ამ შენობაში მცხოვრები ადამიანები ბედნიერები და არანამუსგარეცხილები არიანო - ერთნაირად ბედნიერები, ერთნაირად ულხინთ და ერთნაირად განიცდიან, სიყვარულიც კი ერთნაირი იციან და სექსის დროსაც ზუსტად ერთნაირ პოზებში ჟიმავენ ერთმანეთსო. არ ვიცი, რატომ ააშენა და დააპროექტა ვიღაც ტვინნაღრძობმა ეს სახლი, მაგრამ ფაქტია - ის ყველასგან განსხვავდება. საბჭოთა შენობები ხომ ძირითადად ნაცრისფერი, მახინჯი და ძალიან საშიშია - მათი ყურებისას მუდმივად მგონია, რომ ის შავი ჩრდილები, რომლებიც ერთმანეთს ირეკლავს, ჩამოიქცევა, ზვავივით ჩამოწვება და ჩამიტანს. 



საერთოდ, მეზიზღება თბილისის ქუჩებში ხეტიალი და მით უმეტეს შენობების თვალიერება. არც ფეხით სიარული მიყვარს მაინცდამაინც, იმიტომ რომ, ფეხით სიარული ბევრი ალკოჰოლისგან და სიგარეტისგან გადაღლილ ჩემ გულს ქოშინის ძალით ვიბრაციულად ქოქავს და იმ საზიზღარ ტელეფონებს ემსგავსება, ასე რომ უყვართ აქ. 



ამ ქალაქში არაფერი მაინტერესებს, აბსოლუტურად არაფერი - აქ თითქოს დავიწყებული და ძველი მიცვალებულები დაბოდიალობენ და ხელს გიშლიან, გაწუხებენ. მათი ხმები რაღაც საუკუნეების ამოოხვრებს და სადღეგრძელოებს ჰგავს, მე კი ჭირივით მძულს ორივე. ტვინს მტკენს ფილაქნიან გზებზე მოხრიგინე მანქანები და ავტობუსები, ტელევიზორში ნანახი ყველა კადრი კი ჩემი დაბადების მერე ერთნაირია: სახეები არ იცვლება, არც ტონალობა, მხოლოდ ფერებია ოდნავ შეცვილი, მისი ყურება ფილტვებს სუნთქვას უკრავს. აქაური ხმები და ნაბიჯები თითქოს ბავშვობაში ნანახ საშინელებათა ფილმებიდან წამომდგარი მუმიები და მანიაკები არიან, ყოველ წამს რომ შეიძლება ალესილი ხანჯალი ზურგიდან ისე დაგარტყან, ვერც დაინახო და მიხვდე - რა უნდა ამ ჩემის გადანგრეულს, რას მერჩის, მინდა და ვცოცხლობ, რატომ მკლავსო. მოკლედ, მე აქ არაფერი მაინტერესებს გარდა ერთი თეთრი ფერის შენობისა, რომელსაც მამაჩემის მუდამ ღია ფანჯრები გადაყურებს.



2.

ადრე აქ ბავშვები ,,კაზაკი რაზბოინიკს“ თამაშობდნენ ხოლმე, იყო ასეთი თამაში - ყვირილით დასდევდნენ ერთმანეთს დაუმთავრებელი შენობების საძირკვლებში და გაულესავ ოთახებში, ქვების სროლით იკლავდნენ ბავშვურ ჟინს, მოზღვავებულ ენერგიას და ქვეცნობიერ სიმსუბუქეს.



მერე ამ მშენებარე სახლს საძირკველი ამოუვსეს, ოთახები გაულესეს და ბავშვებსაც აღარ უშვებდნენ იქ. ბოლოს საერთოდ თეთრად შეღებეს და ჩემთვის სრულიად უცნობი ადამიანები შეასახლეს. იმის მერე დავტრიალებ ამ სახლის მკვიდრთ, ამ ბედნიერ და ერთ პოზაში მცხოვრებ ადამიანებს.



3.

მე მიყვარს ეს სახლი, სადაც დღემდე დუმილია. სახლი, რომელიც ასე მარტო და მოწყენილი დგას თავისთვის, იმ მთვრალი კაცივით, ბევრი სასმლისგან რომ გადაიწვება და ფერებს ვეღარ არჩევს, ვერც სახეებს ხედავს და თანხმობის ნიშნად ყველას თავს უქნევს. რომელიც თეთრად შეღებილია ამდენ ნაცრისფრად შეღებილ სახლს შორის. დღემდე მგონია, რომ იქ ყველა ბედნიერია - არასდროს მინახავს იქიდან გამოსვენებული მკვდარი, არასდროს მინახავს იქიდან გამოსული ყვირილის ხმები, არასდროს მინახავს ჩხუბი მის ეზოში, არც ღამის სიჩუმეში ბარბაცით შეპარული მთვრალი კაცი, რომელსაც შარდის ბუშტი უბუყბუყებს. რაღაც ანტონიონის ესთეტიკა სუნთქავს ამ დუმილში და მე ზუსტად ვიცოდი, რომ იქ აუცილებლად ვინმე მოიკლავდა თავს. როგორც იმ ფილმში, ,,კივილი” რომ ჰქვია და ბოლოს კლდეზე შემდგარი ადამიანის ანარეკლით მთავრდება. ალბათ, ამ ბედნიერებისგან დაღლილ სახლში ცხოვრობდა ყველა, ვინც უკვე გაქრა. სახლში, რომელიც ბევრი ბედნიერებისგან გადაიღალა და საკუთარ კედლებში მოფუსფუსე ადამიანები ფანჯრებიდან გადმოყარა.

 

გადმოყარა და გათავისუფლდა მათგან. ახლა ის მარტოა, სულ მარტო და იშვიათად თუ შეხედავს მოხუცებულებს, რომლებიც მის მახლობლად, თავისთვის ჩუმად  ფუსფუსებენ. 


4. 

სიბერით სიკვდილი ალბათ ყველაზე ცუდი სიკვდილია. უფრო სწორად, ყველაზე ცუდი მდგომარეობა სიკვდილამდე - სანამ ვიღაცები შენს ლეშს დახედავენ, მერე სასწრაფოს გამოიძახებენ, სანამ სასწრაფო მოვა რამდენიმე ღერ სიგარეტს მოწევენ, გაივლიან-გამოივლიან, ნაღვლიან სიფათებზე მომდგარ ოფლს მოიწმენდენ და მობილურების ხმას ჩაუწევენ, გამორთვით კი არ გამორთავენ. მერე ალბათ ვინმე მორგამდეც მიგაცილებს, გაგამშვენიერებს და მიწასაც არ დაგამადლის - ყველას გვყოფნის მიწა - ერთი მაგით შეიძლება დაიმშვიდო თავი ცოცხალმა ადამიანმა, რომ შენი სამყოფი მიწა მაინც ყველა ვარიანტში გერგება. მაგაში აუცილებლად გაგიმართლებს, თუ მთლად კოსმიური ძალების მიერ არ ხარ დაწყევლილი და ვინმემ მდინარეში ან სადმე კორპუსებს შორის კედელში არ მოგისროლა მერაია ქერის ბავშვობისდროინდელი თოჯინასავით.

ასე ლპება და ბერდება ეს სახლიც და ძველებურ სილამაზესაც კარგავს. იმ სილამაზეს, რომელიც არაფრით არის გამორჩეული, გარდა დუმილის და სხვანაირი ფერისა. რომელიც ისეთივე მახინჯია, როგორიც ყველა მის გვერდით სოკოებივით ერთმანეთზე მიკრული ნაცრისფერი შენობები და წვიმისგან ჟანგისფრად დაობებული მათი სახურავები.


5.

ტელევიზორის ხმა, რომელიც გვერდით ოთახში გაჰკივის, ჩემ ოთახამდეც აღწევს. გავდივარ მამაჩემის ოთახში, არ ვიცი რატომ მომინდა მენახა ის, რასაც მთელი ცხოვრება ვუყურებ, ან რატომ მომინდა გამეგო ის ხმა, რომელიც ტელევიზორიდან ისმოდა - ხომ ზუსტად ვიცოდი რა სახეს დავინახავდი ამ მახინჯ და გაფერადებულ ყუთში, რას შევხედავდი  და რა იქნებოდა? იქნებოდა ის, რომ იმ ადგილას, სადაც მე ვცხოვრობ, არასდროს არაფერი იცვლება. 



ღია ფანჯრიდან ვიყურები მექანიკურად და ღამის ლამპიონებით განათებულ თეთრ სახლს ვხედავ. სახლს, რომელმაც სრულიად იცვალა ფერი, მისი ზედაპირი გაიცრიცა და სახურავმაც ჟანგისფერი წვიმის ნიაღვრები გამოუშვა ეზოში. 



ვუყურებ და ვტკბები, რადგან გარშემო ყველაფერი უცვლელი რჩება, მამაჩემის ღია ფანჯრებთან აზიდული და დაბერებული სახლის გარდა.