მეოთხე თბილისი (ფიქრები შაურმის რიგში)
ერეკლე დეისაძე
 
თარიღი: 09/07/2012
კატეგორია: სტატია


                                                                  

                                                                                                                                

 

@ ერეკლე დეისაძე

 

 

მეოთხე თბილისი 

 

(ფიქრები შაურმის რიგში)

 

1.

 

წელიწადში თორმეტი თვეა. რაც იმას ნიშნავს რომ ყოველწლიურად თბილისი თორმეტჯერ იცვლის სახეს. ამ ქალაქში შემთხვევით არაფერი ხდება. არც ის გახლავთ შემთხვევითობა, რომ თბილისი და ივლისი ერთმანეთს კარგად ერითმება. ჩემი ნება რომ იყოს თბილისს, პოეზიის მექად გამოვაცხადებდი, ერთმილიონიან ქალაქში თითო მოსახლეზე თითო პოეტი მოდის. თუმცა აქვე ისიც საგულისხმოა, რომ არსებობს სამი სახის პოეზია კარგი, ცუდი და საშუალო, თბილისი რაღაც მეოთხეა. სხვა განზომილება, რომელსაც უბრალო მოკვდავი ადვილად ვერ ჩაწვდება, ამის მიუხედავად ამ ქალაქში სირთულე მაინც უყვართ, ალბათ იმიტომ რომ კარგ ტონად ითვლება, სექტემბრამდე ორი თვე დარჩა, სექტემბრის თბილისში ზღვის სუნი დგას, ქუჩაში გოგონების ორი კატეგორია მოძრაობს, პირველ კატეგორიაში შავიზღვისპირეთიდან დაბრუნებული ყავისფერი გოგონები გადიან, რომლთა თვალებიც სწავლის დაწყებასა და წარუმატებელ საზაფხულო ლავსთორებს აფრქვევენ, მეორე კატეგორია ლეღვის ნახარშით დამწვარი გოგონებია, კურორტ ღუდუშაურიდან. მათთვის ვისაც ზაფხული არ უყვარს, ივლისი ყველაზე რთულად გადასაგორებელი თვეა, ასეთ დროს განსაკუთრებით მძიმე შაურმის რიგში დგომაა. როცა ქალაქში ხორცის სურნელი დგას, ძნელია სულის ხმას არ აჰყვე. შაურმის რიგში დიდი თანაგანცდის მონაწილე ხდები და მზის ცხელ შუქზე საკუთარ სხეულს წირავ, ეს ყოველივე გაუცნობიერებლად, მაგრამ ჭეშმარიტად ვეგეტარიანული პროტესტია.თუმცა ფინალი ყველაფერს აფუჭებს, როცა შენი რიგი დგება, მაშინ ხვდები რომ, ეს არათუ პროტესტი და თანაგანცდაა, არამედ ხორცი, ხორცის წილ. 

 

 

ივლისის თბილისს ერთი თავისებურება ახასიათებს, არ ვიცი დაკვირვებულხართ თუ არა, მაგრამ მტკვირს მარჯვენა სანაპიროზე ლუდის და თევზის სურნელი არასოდეს ისე მძაფრად არ იგრძნობა, როგორც ივლისში. მიტოვებული ანკესები, მთვრალი მეთევზეები, ბიჭები - რემბოს თეთრი მაიკებით, შავი ტუფლები და ჭადრის გასხეპილი ხეები, რომლებიც მაყრებივით გეგებებიან... ეს გოგონა, რომელიც ჩემგან ორიოდე ნაბიჯის მოშორებით დგას, სულ მცირე ოთხმოც კილოს მაინც იწონის. ერთმანეთს არ ვიცნობთ, მაგრამ ერთ დროსა და სივრცეში ვიმყოფებით, ჩვენ შაურმის სიყვარული გვაერთიანებს, ოფლმომდგარი დაცვის ბიჭები, სპეციალურ უნიფორმებში იხრუკებიან და ეჭვის თვალით გიყურებენ. თბილისურ რიგს განსაკუთრებული დატვირთვა აქვს, ყველაზე მეტად მსგავს ადგილებში ვშიშვლდებით და ადვილი ამოსაცნობია ჩვენი შინაგანი სამყარო, რომელიც შესაძლოა სინამდვილეში არც გვქონდეს.

 

 

2.

 

ივლისის თბილისი მოწყენილი და ჩახუთულია. ქალაქი დღითიდღე ემსგავსება მოსახლეობას. პარკები და სკვერები სავსეა პირსინგიანი გოგონებით, ტატუიანი სკეიტერებით, კლეჩატი შარვლებითა და სანახევროდ ჩაცლილი ლუდის ერთჯერადი ჭიქებით. ირგვლივ ხარაჩოებში ჩასმული შენობებია. ხანდახან მზე ამ შენობებიდან ამოდის და ახლადდაგებული ასფალტის სუნს უფრო ამძაფრებს. აქ დოგმა საკუთარი თავის და ნერვების გამოცდაა, რიგში დგომის გაუსაძლის გარემოებას კიდევ უფრო ამძაფრებს ობიექტიდან გამომავალი აღმოსავლური ბაიათები, შესაძლოა ამ მელოდიების ფონზე უკეთესი შედეგი მიიღება.

 

 

3.

 

შაურმას ვაგემოვნებ, ტაქსს ვაჩერებ და უკანა სავარძელში ვჯდები, მძღოლი რადიოს უწევს... ,,ლეღვის ნახარშით დამწვარი 23 წლის გოგონა ღუდუშაურში მოათავსეს’’ ამბობს რადიო. სიგარეტს ვუკიდებ და ვხვდები, რომ ეს მეოთხე თბილისია. რომელიც გინდა რომ დაივიწყო, მაგრამ არ გამოგდის, ჰემინგუეის ფრაზა მახსენდება: ბედნიერება არის კარგი ჯანმრთელობა და სუსტი მეხსიერება. სამწუხაროდ ჩემს შემთხვევაში პირიქითაა.