პაატა შამუგია - დაუჯდომელი (ნაწილი მეორე)
პაატა შამუგია
 
თარიღი: 25/10/2012
კატეგორია: სტატია

 

 

 

 

 

@ პაატა შამუგია

 

 

დაუჯდომელი

იხ. დასაწყისი - ნაწილი პირველი

 

 

მათეს იკოსი 7

 

ეს კრიზისია, მეგობრებო,

ხელოვნების და ცხოვრების დიდი კრიზისი,

ადამიანებს მნიშვნელობები გაეპარნენ,

და რა უნდა ვქნათ ჩვენ ისედაც უმნიშვნელოებმა?!

ესღა გვინდოდა?

მადლობა უფალს.

ყველა სიტყვა და აზრი გემოგაცლილი პედიგრია,

ფილოსოფიური სალაფავი.

აჰა, თქვლიფეთ, ძაღლისშვილებო,

თქვენი დედაც

მადლობა უფალს.

 

 

 

პეტრეს კონდაკი 8

 

ჭირივით გძულდეს პოლიტიკა – საგანმანათლებლო მეტადონი,

რიტუალის ჩანაცვლება სამოქალაქო ევქარისტიით.

თუმცა, როგორც ჩანს, მისი უარყოფაც რიტუალია,

რომელსაც ვერ გაექცევი.

ესე იგი მადლობა უფალს.

და უარყოფდე და უარიყოფოდე

უარყოფდე ყველას,

ვინც პლანქტონივით დატივტივებს იდეოლოგიურ კოქტეილში,

ვინც მღვრიე წყალში იჭერს ბაცილებს

და სდებს ყველას, ვინც სხვა არის.

მამალი იერიქონის საყვირივით სჭექდეს (აი, უკვე მესამედ)

შენ კი ბეწვის ხიდს სდებდე უთოუსა და სათუოს შორის

და უარყოფდე და უარიყოფოდე

მადლობა უფალს.

და იყოს ყველა შენი სიტყვა – ტყვია უმისამართო,

მეტაბაზისური ჭურვი,

რომლითაც მოძრაობა სხვა რელსებზე გადადის.

სპორადულობა – როგორც არჩევანი,

ყოფიერების მკაცრ მარათონში მონიშნული თეთრი ხაზი.

წამწამები – სიკვდილის საქანელა,

მოძრაობა დიდისა და გიჟურის ზღვარზე

მადლობა უფალს.

და გდევნიდნენ და სდევნიდე,

რაც იყოს ერთგვარი სოციალური სექსი,

პერვერსია იდეოლოგიური ინსტრუმენტებით

მადლობა უფალს.

და გადმოდგეთ ქუჩებში

და ერთმანეთის გულები იშიშვლოთ

და დროშებივით აფრიალოთ,

მადლობა უფალს.

და იყოს სისხლი თქვენი – როგორც ცუნამი

და ქალაქები დაიხვეტონ და მიტოპავდნენ წითელ რუებს

შეშინებული მოქალაქეები.

და ეს იყოს უარყოფის საზღაური.

მადლობა უფალს.

 

 

 

პეტრეს იკოსი 8

 

სისხლმა გაწმინდოს შენი გონი,

და უძღვნა მისგან დარჩენილი ნაფლეთები მას,

ვისი დიდებაც თაბორის მთაზე გაცხადდა.

ლოდი ყოვლადკეთილი და ა.შ. და ა.შ.

მადლობა უფალს.

და სწირავდე ყოველ წუთს და იქმოდე სიკეთეს

იქმოდე სიკეთეს დილით

იქმოდე სიკეთეს შუადღისას,

ბაზარში, სახლში, ტუალეტში,

უცხოელ სტუმრებთან,

იაპონური პორნოს ყურებისას.

სადაც გოგონას ტუალეტის იხვით ხმარობენ

მადლობა უფალს.

იქმოდე სიკეთეს

ტანკას კითხვისას.

იქმოდე სიკეთეს შეუსვენებლივ

მადლობა უფალს.

სიკეთე ყველაზე საიმედო ბიზნესია.

თანაც არ იბეგრება,

მადლობა უფალს.

შესაძლოა ეს ანგარებაში ჩამოგვართვან,

მაგრამ დაე ჩამოგვართვან

სიყვარული ანგარებაა.

სიძულვილიც ანგარებაა.

საღამოს ჭადრების ხეივანში სეირნობა და

`იცი, ჩემო ფუმფულავ, როგორ მიტაცებს შენი თვალების უძირო ტბა, რომ მინდა

მასში საუკუნოდ ჩავიძირო”-ს თქმაც ანგარებაა.

ღმერთი რომ იყო, ანგარებაა.

ღმერთი რომ არ იყო, ეგეც ანგარებაა.

მადლობა უფალს.

 

 

იოანეს კონდაკი 9

 

კომუნიკაციები მოშლილია,

სიტყვები მნიშვნელობის გარეშე დარჩნენ.

და ამიტომ ქილიკობენ კავშირის შეუძლებლობას მოხუცები –

მეზოზოური სიფათებით,

ნაოჭებშორის ჩამალული ტრანსგრესიით,

ოხ, ეს ტუტუცი ბებრუცანები.

ღმერთო, ჩახოცე ისინი,

მადლობა უფალს.

ჩვენ, რა თქმა უნდა, არ ვსაუბრობთ აღმატებულ თეორიებზე,

ჩვენ ვსაუბრობთ იმაზე,

რომ არავის ესმის,

იმაზე, რომ ვერცერთი ჩვენი აზრი

ვერცერთ პატიოსან ყურში ვერ დასცემს კარავს.

და ეს არის ტრაგიკული დროის ნიშანი.

მადლობა უფალს.

 

 

 

იოანეს იკოსი 9

 

ღამდებოდეს და მთელი ქალაქი მონდომებულად ებმებოდეს

კვლავწარმოების ფაქიზ რუტინაში,

ერთი სიტყვით: ტყნაური ატყდეს.

მადლობა უფალს.

შენ კი იღებდე ბოლო ღერ „ჩესტერს“ და ტაძრიდან გადიოდე

და პირველსავე შემხვედრ გოგოს უჩურჩულებდე:

„გახსენი ბაგე –

თოთო, როგორც ფაჰლავა

და წმინდა, როგორც კორპორატიული საიდუმლოება.

აი, შეხედე, ჩემი მკერდი შენსას როგორ ეთანადება –

ამობურცულისა და ჩაბურცულის თანაყოფნა.

მადლობა უფალს.

უფრო ქვემოთ თუ ჩავიწევთ, უუხ, შესაძლოა,

მთლად გნოსტიკურ დუალიზმამდეც კი მივიდეთ

უუხხხ უფალს

მადლობა უფალს

ეეს? ეს – არაფერი.

უფრო სწორად, ეს, სწორედ რომ, ყველაფერია,“ – პასუხობდე, –

„ეს არის თავად ნა–ყოფიერება,

თავისი მოძრაობით იმეორებს სამყაროს რხევებს

და მალია, როგორც ხირიმის ტყვია

და ტყვიასავით დაუნდობელი.

მადლობა უფალს.

გიყვარს ტარანტინო? სამწუხაროა!

მაშინ მომიწევს,

მხოლოდ საკუთარ ცოდნას დავეყრდნო

მადლობა უფალს.

აქებდე იმას,

რასაც ჩვენში უთვალავი შესატყვისი აქვს,

რაც ეთნოფსიქოლოგიის თვალსაზრისითაც საინტერესოა,

სხვა თუ არაფერი

(ქხმ–ხ! – ჩაახველო)

მადლობა უფალს

დიახაც, უთვალავი, მაგალითადრე:

სირი,

შიბლა,

დიშლა,

ბალაყანა,

ტინკი–ვინკი,

კუტუ,

ჭუჭუ,

ჭუჭულიკა

კიტრი,

ყლე (რომელსაც საბაც განმარტავს, როგორც მამაკაცის სარცხუინელს)

და ბარეღამ აქვე: სარცხვინელი

მადლობა უფალს

შაბანა,

შამბალა,

ცუნცურა,

პიტალო,

საოხრე,

სამგლე,

ჩოილარი

სამში გრძელი

ბანჯგვლიანი ნაგაზი (ღმერთო, რა პერვერსიაა)

მადლობა უფალს.

იხსენებდე მითოლოგიას

„ოზირისის სიკვდილი:

ოდესღაცმრისხანე ღმერთი სიკვდილისთანავე

14 ნაწილად დაეჭრათ და მთელ ეგვიპტეში

მიმოეფანტოთ მისი სხეულის ნაწილები

მის ცოლს იზიდას კი სულ ნაწილ–ნაწილ დაებრუნებინოს თავისი ქმარი,

ოღონდ ფალოსი – ვერა, რაკი ის თევზს, ჰამ და, გადაეყლაპოს

(გარყვნილი თევზი!)

მადლობა უფალს

მაგრამ იზიდას ხის ფალოსი შეეკვეთოს,

რითაც ჩაუნაცვლებინოს საყვარელი ქმრის

ბიოლოგიური დიშლა, შიბლა, შაბანა, შამბალა, ბალაყანა, ჭუჭუ, კუტუ, საოხრე,

სამგლე და ა.შ.

მადლობა უფალს.

ფაქტობრივად, მსოფლიოში პირველი ვიბრატორი

იზიდას ჰქონია.

მადლობა უფალს.

საქართველოში? საქართველოშიც.

საქართველოშიც არ გვკლებია საოხრე, ღვთის მადლით,

ერთი გაჭენებული და გამოჭენებული

სახელმწიფო მუზეუმშიც გვისვენია,

ვითარცა ნაშთი ძველი დიდებისა.

მადლობა უფალს,

ძველ რომაელები კი... ხომ არ დაგღალე ამდენი ლაქლაქით?

მადლობა უფალს.

ძველი რომაელები კი ხელნაკეთ ფალოსს კისერზე იკიდებდნენ,

რომ დაცულიყვნენ ბოროტი ძალებისგან.

ფუი ეშმაკს

მადლობა უფალს.

ესეც ჩემი მუტუნუს ტუტუნუსი

ყელწაწვდილი, როგორც ფიცხი პიონერი.

ამხანაგური სალამი, ამხანაგო გოგონა.

დღეს ჩვენ კარგად ვიმხიარულებთ.

მადლობა უფალს.

 

 

 

ბართლომეს კონდაკი 11

 

გახდე პოპ–ვარსკვლავი, შენი ლექსები გახდნენ საყოველთაონი

და შენს კარებთან მოსკიტებივით დაძრწოდნენ ჟურნალისტები

„ბი ბი სი“–დან,

„სიენენ“–იდან

„ალჯაზირადან“

„რუსთავი 2“–დან და „კავკასიიდან“

(და რატომღაც, „ნეიშნალ ჯეოგრაფიკიდანაც“)

და ცდილობდნენ, თუნდაც ერთი ექსკლუზიური ბლუყუნი გამოგძალონ,

მადლობა უფალს.

შენ კი იცინოდე იცინოდეიცინოდეიცინოდეიცინოდე ისტერიულად

(დიდი ტრაგედიის დროს სიცილი ერთადერთი სწორი რეაქციაა)

და არავინ იცოდეს შენი სიცილ(ებ)ის შესახებ

ან ჩვენ თვითონ რა ვიცით საკუთარი სიცილ(ებ)ის შესახებ.

ზოგჯერ მათი არსებობაც კი ძნელად მოსაჩხრეკი ხდება,

რაც, ცხადია, არ გამორიცხავს მათ არსებობას,

თუმცა, რა დასამალია და, მაინცდამაინც ვერც ამტკიცებს,

მადლობა უფალს.

 

 

 

ბართლომეს იკოსი 11

 

სიტყვების გამუდმებული განმეორებით

ჩვენ შეგვიძლია დავივიწყოთ ნებისმიერი მათგანი.

ამას აკეთებს პოეზიაც –

ის სიტყვებს კლავს

და ტოვებს მხოლოდ მათ ანარეკლს

რუტინის ორთქლიან სარკეში,

მათ სახიფათო ონტოლოგიურ ქსოვილს.

გაუსვი თითი

დატოვე სიტყვა –

ეფემერული, უადგილო და უხერხული,

როგორც სიკვდილი,

როგორც პიკასოს რეპროდუქცია „თიბისი ბანკში“

როგორც დაბადება–გარდაცვალების საყოფაცხოვრებო ტავტოლოგია.

მადლობა უფალს.

 

 

ფილიპეს კონდაკი 12

 

და როცა რომელიმე სიტყვა მიაღწევს გამოხატვის მაქსიმალურ სიღრმეს,

მაშინ სამყარო დაიცლება მნიშვნელობებისგან

და იქნება დიდი სიცარიელე,

სადაც მხოლოდ ეს ერთი სიტყვა ილივლივებს,

რომლითაც ყველაფერი აღინიშნება, განიმარტება და გაისხიპება

დავარქვათ მას ღმერთი

ცა იქნება ღმერთი

მზე იქნება ღმერთი

“დრო” იქნება ღმერთი,

„მე შენ მიყვარხარ“ იქნება ღმერთი

„ტომ!.. პასუხი არ არის...“ იქნება ღმერთი

„რომელი საათია?“ იქნება „ღმერთი?“

„ღმერთი მოკვდა“ იქნება „ღმერთი“

ღმერთიც იქნება ღმერთი

და აი, მაშინ ღმერთის სიცილი

გადაფარავს დედამიწას,

ქალაქებსა და ტროტუარებს მოედება მისი სიცილი

და სარდაფებს დატბორავს და ქუჩებს დატბორავს მისი სიცილი,

და იქნება დიდი სიცილდიდობა,

აუტანელი და ფანტასტიკური სიცილდიდობა,

მე ვიტყოდი,

ხარხარდიდობა,

ხორხოცდიდობა,

უფრო მეტიც, როხროხდიდობა

და შესაძლოა, კისკისდიდობა

მადლობა უფალს.

გაჩერდება მოძრაობები,

შეიქმნება საცობები და იქნება სირენების გამკივანი ხმა,

და ათასობით მანქანა, როგორც ათასობით ნოეს კიდობანი,

მოცურდება სიცილ–სიცილ

მოძრაობა გაჩერდება,

და შუქნიშანზე „შევროლედან“ გადმოვა ათასი ნოე,

და ათასივე აიკაპიწებს ათას ტურტლიან შარვალს

და შიგ შუა სიცილში გატოპავს

ვინაიდან დაწერილია,

ყველაფერი დაუბრუნდეს თავის სამყოფს, წიაღს და სავანეს:

ძროხა ბაგას, ბაგე ბაგეს, ბინგო – ბონგოს, შვილი – საშოს, საშო – საშას, საშა – გრეის,

და ა.შ. და ა.შ. და ა.შ.

მადლობა უფალს.

და მოვიდეს დიდი დედა დიდი შუაღამიდან

გადაიხსნას დიდი საშო, როგორც კომბოსტო,

ჩაგავლოს ქეჩოზე თავისი ნახევრადღვთიური ხელები

და შეგიბრუნოს იქ, საიდანაც გამომძვრალხარ,

შენ უარობდე

და შენი “ნაიკის” ბოტასები სრიალებდეს საშოს ბაგეებზე,

მაგრამ საბოლოოდ დანებდე,

რადგან, როგორც უკვე აღინიშნა,

ყველაფერი უნდა დაუბრუნდეს თავის სამყოფს,

ყველაფერი უნდა განმეორდეს,

მიუხედავად ყველაფრისა.

მადლობა უფალს.

 

 

ფილიპეს იკოსი 12

 

ბოლოს და ბოლოს,

ღმერთი სხვა არავინაა, თუ არა დაკომპლექსებული ეშმაკი,

რომელმაც საკუთარი ძე ჯვარზე მიაკლა.

მადლობა უფალს.

შესაძლოა, ახალგაზრდობაში

მას არ აძლევდნენ ქერუბიმები

და ამიტომაც გამოიგონა საკუთარი პერსონა,

როგორც სამყაროს ჭიპი, როგორც დემიურგი.

მადლობა უფალს.

შესაძლოა, მას სტანჯავდა ავადმყოფობა,

დარწმუნებული ვარ, დისტროფიკი იყო,

შესაძლოა ბრონქიალური ასთმაც აწუხებდა,

მადლობა უფალს.

რატომ იყო სამოთხეში ვაშლის ხე,

იქნებ უფალს С ვიტამინი აკლდა...

იქნებ ბავშვობაში ცემდნენ კიდეც...

მადლობა უფალს.

მე, ცხადია, ვაცნობიერებ,

ჩემი აზრების სწორხაზოვნებას

და არტისტულ ათეიზმსაც

მადლობა უფალს

ამავდროულად, ისიც მესმის, რომ

ნებისმიერი რელიგია ათეიზმით სრულდება,

თუმცა, ბორის გროისის განცხადებით,

ჩვენ ჩვენ ჯერ კიდევ გვიანდელი პროტესტანტიზმის ეპოქაში ვართ.

მთავარია, ჩვენ გავუძლოთ ამ ყველაფერს,

და ცხადია, ჩვენ გავუძლებთ ამ ყველაფერს,

მადლობა უფალს.

 

 

ანონიმური კონდაკი 13

 

მე მესმის შენი სახელი, ღმერთო,

რომელმან ღრუბელი წვიმად მოთარგმნე

და ნამი გვაპკურე

რომელმან შექმენი სამყარო, ძალითა მით ძლიერითა, როგორც ცნობილია

და რომელიც იყავ პირველად

და მე ვიტყოდი, უპირველესად,

რომელმან გამოთქვი ქარიშხალი, თითქოს იავნანა გამოგეთქვას,

და მივდიოდეთ ჩვენ ამ შუა იავნანაში

დაღლილები და აუტანლები

და არ გვეშინოდეს, ვინაიდან შენ აქ ხარ, ღმერთო,

რომელმან სიცილითა სიცილი დათრგუნე,

ჯოჯოხეთი წიხლით შეხსენი

და ცოდვილები სამოთხისკენ კინწისკვრით გაიგდე

(ეგრე უნდათ მაგათ!)

რომელმან სულიწმინდის დესანტი გადმოსხი ჩვენს მოწყვლად ტანებში,

და შეგვიმსუბუქე ამაოების მძიმე კურტანი,

რომელმან ელვასავით შეიხსენი სხეული,

წამწამები გამოდე ყოფნასა და არყოფნას შორის,

როგორც უკვდავი მირაბოს ხიდი,

რომელიც გიიომ აპოლინერმა გააუკვდავა,

თორემ როგორც ხიდი, რასაკვირველია, დიდიც არაფერი.

რომელმან მოქსოვე ჩემი სიზმრები შემოდგომის ბალახებისგან

და ბულბულის ბგერებისაგან

რომელმან შექმენი სექსი ლოგინში და სიკვდილი სომალიში

თანაც უბრალოდ, სიკვდილი კი არა, ათასობით ბავშვის სიკვდილი.

რომელმან დაგვიტოვე მიწა ფეხქვეშ

და გაბმული კივილი ყურქვეშ

და სიტყვები პრეზიდენტის ტელემიმართვიდან

და სასოწარკვეთილი გიჟების არალეგალური ფრაზები

და ხორკლიანი მოგონებები დედაზე

და ხელნაკეთი სიზმრები

საიდანაც დეკორაციები ურცხვად გაზიდეს

რომელმან ჩვენი ცრემლი აზიდე ცაში

რათა ჩვენი ღამეული ჟრუანტელები

ვარსკვლავებზე გამოჰკიდო

და ჩვენი საყოფაცხოვრებო სიცილები

დროშასავით დაარჭო კოსმოსში

რასაკვირველია,

ეს იქნება პატარა ღიმილი ადამიანისათვის

და დიდი ხორხოცი კაცობრიობისთვის,

მაგრამ ჩვენ შენი მადლიერი ვართ

და სხვანაირად არც იქნებოდა.

მადლობა უფალს.

ანონიმური იკოსი 13

ვინ გამოაღო ჩვენი სიზმრები?

და სიზმრებშიდა ღრიჭოებში

ვინ ჩაგვითესა მკაცრი სიფხიზლე?

ვინ ამოზარდა ტროტუარებზე ჩვენი ჩრდილები?

ვინ დათესა სიკვდილი ყველა მოსახვევეში?

ვინა ამოკაწრა ნაოჭები დედაჩემის შუბლზე?

ვინ იწვევს სიკვდილს?

რა მიიღწევა სიკვდილით, გარდა დავიწყების?

ეს ყვავილები ვინ ჩამოდო ჩემს საფლავზე?

– ეს გზა აღგვამაღლებს? – ვეკითხები.

– ეს გზა აღგვამაღლებს, – მპასუხობს ღმერთი.

– დაჯექი, ორიანი, ღმერთო!

არაფერი გაგეგება ამქვეყნისა,

საერთოდ არაფერი!

ხარ შენთვის ცაში

და მშვიდად ხარ

სტატისტიკა კი ასეთია:

ყოველწლიურად 15 მილიონი ბავშვი შიმშილით კვდება,

მსოფლიოში ყოველი 25-ე ადამიანი საკვების უკმარისობას განიცდის,

მათ შორის, 16 მილიონი 5 წლამდე ბავშვი.

მხოლოდ სტიქიურმა უბედურებებმა 295 ათასი ადამიანი იმსხვერპლა,

3 მილიარდი ადამიანი იბრძვის, რათა, უბრალოდ, ცოცხალი გადარჩეს.

გუშინ დედამ შვილი მოკლა,

გუშინწინ – პირიქით.

რა საჭირო იყო ეს ყველაფერი?!

ჩვენ ისედაც გვჯეროდა შენი…

 

 

2011 წელი. თბილისი. წიგნიდან „დაუჯდომელი“